ARIETTA
Yol kırık döküktü.

Yol yorgun ve suskundu.

• Hatıraların bile ardında kalan, adı sanı olmayan, yıllardır insan ayağı değmemiş,
  etrafındaki kızıl killi toprağın rengine bulanmış çehresini yabani otların sardığı
  yol, iki ovayı birbirine bağlardı eskiden, çok eskiden... Unutuldukça eskimiş,
  eskidikçe çökmüştü umudu...
  Atı koynuna aldığında nefesi O’na hayat verdi.
  Yarası ağırdı, kar yağdıkça acısını da donduruyordu.
  Yol göz kırptı ata, gözleri büyüdü atın, kirpikleri döküldü yola.
  At kırık döküktü.
  At yorgun ve suskundu.

• Üç mevsim devirmişti insanoğlunun elinde. Yüksünmeden bağ bahçe, dere tepe
  yüklerini taşımış, gün batımında çocuklarını gezdirmişti sırtında. Ak köpükten
  daha beyaz yelesi rüzgârla savrulurken çocukların kahkahalarını ulaştırmıştı göğün
  yedi katına. Toprağın son hasadında salıverilmişti yılkıya.

Yol, bıraktığında kollarını, karda iz bıraktı, kan izi.
Ben görmedim.
Kimse görmedi.
At yoktu, kar yoktu, yol yoktu...
Ahmet Yoldu.
20 yıl hapis yatmış, hep susmuştu.

• Hapse düştüğünde on yedisine basmak üzereydi. Bıyıkları yeni terlemiş bıçkın bir
  delikanlıydı. Tek çocuk, tek oğuldu. Soy ağacının tek fidanı... Öfkesine yenik
  düşmüş kan bulaştırmıştı ellerine. Dayıoğlunun son nefesi kalmıştı sesinin her
  zerresinde. Susmuştu. Kendisi de dâhil kimse affetmemişti O’nu. Susmuş,
  sustukça unutulmuş, unutuldukça açılmıştı yarası. Yeni terleyen bıyıkları hapisten
  çıktığında yabani otlar gibi sarmıştı çehresini.

Zehra At’tı..

• Anasını küçücükken kaybetmiş, babası çalışmak için gittiği yabandan hiç
  dönmemiş, hiçbir akrabası O’nu sahiplenmemişti. Anası öldükten sonra Zehra’ya

evinin kapısını açan yan komşuları, kendi çocukları büyüdükten sonra salıvermişti
Zehra’yı yılkılığa.

Zehra Ahmet’le yattığında O’na hayat verdi.
Yarası ağırdı, kar yağdıkça acısını da donduruyordu.
Anasız babasız onca yıl didinmiş hep
yenilmişti. Kar herkesti. Tüm insanlar.
Ahmet, dere kenarındaki ağaçlıkta sarıldı Zehra’ya, saçını okşadı. Gözyaşlarını sildi.
Gözleri büyüdü Zehra’nın, ilk kez hissediyordu sevginin
sıcaklığını. Kirpikleri döküldü Ahmet’in dudaklarına.
Ahmet kırık döküktü.
Ahmet yorgun ve suskundu. Oysa Zehra’nın gözlerinden dökülen hayat bangır bangır
bağırıyordu. Ahmet bıraktığında kollarını karda iz bıraktı, kan izi.
Ben görmedim.
Kimse görmedi.
Ahmet yoktu, Zehra yoktu, kar yoktu,

Nurdan Öztürk