Efsane Prince  – Esra Üçcan

Meşhur şarkıcı Prince 19 yaşındaydı. İlk albümü ‘For You’ Warner Bros’tan çıkacaktı. Albümün yapım aşamasında Prince’in sıradışı bir isteği vardı. Şarkıların hepsinin sözlerini kendi yazacak, besteleri ve düzenlemeleri kendi yapacaktı. Ama bununla da kalmayıp tüm enstrümanları da kendi çalacaktı. Şirket yöneticileri onun aklını kaçırmış olduğunu düşündüler. Ama aksine ikna da edemediler. Çözüm olarak çok tecrübeli bir yapımcıyı albümün yapım süreci için görevlendirdiler. Bu yapımcı herşeyi kontrol edecek ve bu çılgınlığa izin vermeyecekti. 

Prince kimsenin müdahalesine yenik düşmedi, önüne konan tüm engelleri aştı ve istediği her şeyi yaptı. Albüm bittiğinde kapağında şöyle yazıyordu; ‘Produced, arranged, composed and performed by Prince.’

Bu albümü sıra dışı yapan bir unsur daha vardı. Albüm kapağında Prince’in 27 enstruman çaldığı yazıyordu. Elektrikli ve akustik gitar, bas, elektronik piyano, akustik piyano, syntheizer türleri; mini moog, poly moog, bass, perküsyon türleri ve bateri. Vokal kayıtlarının da çok katmanlı olması projenin bütçesini üç katına çıkarmıştı. 

27 entsrüman çalmasının abartılı bir sayım şekli olduğu söylense de Prince’in müzikal dehası tartışılmaz bir gerçektir. Lakin bütün bu süreçle alakalı bugün bile çarpıcı olan bir şey var. O da Prince’in müziğe olan yeteneği değil, o genç  yaşında, o tecrübesizliğiyle Warner Bros’u nasıl ikna ettiği konusudur. 

Bu durum ne kadar Prince’in ikna kabiliyeti ile ilgili bir fikir verse de sadece onunla alakalı değildir. Sistemin de sanatçıya şans tanımasıyla alakalıdır. Belki de o günden bugüne değişen şey budur. 

Aradan yıllar geçti. Şimdiki teknolojiyle bir kişinin bütün bu entrümanların hepsini bilgisayar kullanarak çalması çok olası bir üretim sürecine dönüştü.  Artık bir sanatçı böyle bir albümü evinde kaydedebiliyor. Ama artık sanatçı, yapımcının değil ‘algoritma’nın ona şans tanımasını istiyor. 

Prince bugün de aynı kariyeri yapabilirdi. Ama önce sosyal medya içerikleri üretmesi, platform kurallarına uyması, istatistiklerini büyütmesi ve görünürlük savaşını kazanması gerekirdi. Enerjisinin büyük bir kısmını müziğe, sanata, kendini geliştirmeye değil, sosyal medyaya harcaması gerekirdi. 

Çağımızın sanatçılarının trajedisi böyle anlatılacak. Tarihte ilk kez bu kadar çok insan müzik üretme olanağına sahip. Kâh teknolojiyle, kâh yapay zekayla. Tarihte ilk kez bu kadar çok insan görünür olmak istiyor. Sosyal medya araçları herkese ünlü olma umudu ve fırsatı veriyor. Sanatın önündeki engel, çok büyük bir kalabalığın içinden bir bilgisayarın algoritmasını aşarak kendini duyurabilmek. 

Bu algoritma bir video’nun ilk 3 saniyesinin, ne kadar çok izlendiğine bakıyor. İlk 3 saniyeyi de sanat genelde aşamıyor. Daha çok erotizm, gülünçlük, olumsuzluk videoları bunu başarıyor. Sanat kendini göstermek için bu araçları kullanmak zorundaysa avamlığa da teslim olmak zorunda. Acaba Prince bugün 19 yaşında olsaydı ve aynı albümü yapmak isteseydi nasıl bir yöntem kullanmak zorunda kalırdı?