Geçmiş Zaman Olur Ki Hayali CİHAN Değer

Bir gün aileniz kapının arka tarafında kaldığında büyüdüğünüzü hissediyorsunuz. O güne kadar size gururla bakan gözleri o kapının eşiğinde bırakıyorsunuz. Ailenizi göremeyecek kadar uzaklaştıktan sonra size ait o dört duvarı buluyorsunuz. Duvarlar, koridorlar, sıralar, çocuklar, kitaplar… Her şey o kadar tanıdık ki. Ama bir o kadar da yabancı. Kocaman bir okulun içinde, bu kadar benzerliğin arasında sadece tek bir şey farklı oluyor. Ailenizin bakışlarını geride bıraktığınız o anda, sınıflarda yerinizi ve kendinizi ararken, siz fark etmeseniz bile sizi bulan o kahraman eller: öğretmenler.

Bir öğrencinin adını söylerler ve o isim biraz daha değer kazanır. Bir bakışlarıyla “dene” derler, bir susuşlarıyla “yanındayım” olur. Ve bazen hiçbir şey söylemezler. Sadece oradadırlar. Onları görmek bile güvenmek için yeterli bir sebeptir. Bir kitabın sayfaları açılırken bile uzaktan sessizce destek olur gibi bakarlar öğretmenler. Bir öğrencinin heyecanını yalnız bırakmazlar. Bazen bir gün, uzaktan bakıldığında sadece kalabalık sanılır. Ama o kalabalığın içinde asıl fark edilen şey, yalnız hissettirmeyen bir öğretmendir.

Bu köşe yazısı benim için çok başka bir yerde duruyor; çünkü karşımdayken asla yalnız olmadığımı hissettiren bir öğretmene, en derin duygularımla yazıyorum. Yazıyorum çünkü cümlelerimin başındayken sonuna inanan bir öğretmenim var. Yazıyorum çünkü sessiz kaldığım yerlerde bile anlatmak istediklerimi anlayan bir öğretmenim var. Yazıyorum çünkü herkesin “olmaz” dediği yerde bile “deneyelim” diyen bir öğretmenim var. Yazıyorum çünkü sadece yazdıklarıma değil, yazarken bana da değer veren bir öğretmenim var.

Sevgili Cihan Çanga Hocam,

Veda etmek istemeyip, vedasız da olmayacağını bilerek cümleler kurmak sanırım vedanın en zor yanı. Teşekkür etmek isteyip emeklerinizi ve bende bıraktıklarınızı bir teşekküre sığdıramamak, kelimelerin her şeye yetemediklerinin kanıtı. Siz gidince hocam, okul çıkışında sevgi dolu sözler ve yorgun gözlerle hepimizi tek tek uğurlayanları görürsem eğer, sizi okulun içinde özlediğimden biraz daha fazla özleyeceğim, okul kapısında. Pencereden baktığımda sahada futbol oynayan bir öğretmen görürsem, onun sadece bir öğretmen değil bir hatıra olduğunu anlayacağım. Kapısı açık bir oda görürsem ve içinde kimse olmazsa, odanızda oturmak yerine bahçede bir arkadaşımla sohbet ettiğinizi düşünürdüm hocam. Nerede olduğunuzu bulmak ve bilmek zor olmazdı. Ama şimdilerde kapısı açık bir oda görürsem ve içinde kimse olmazsa, size yazdığımız yazılar, imza atılacak kağıtlar, yarım kalmış çaylarda gözüme ilişmezse veda etmenin ne kadar alışılması zor olduğunu anlayacağım.

Sevgili Cihan Hocam, kelimelerin yetmediği bir yerde, kelimelerden iyi bir seçenek bulamadığımdan yine kelimelerle hissettiklerimi kâğıda döktüm. Emeğiniz, varlığınız, bıraktıklarınız, öğrettikleriniz, anlattıklarınız, hatırlattıklarınız, hissettirdikleriniz için çok teşekkür ediyorum. İyi ki vardınız. İyi ki varsınız. İyi ki hep olacaksınız.

"Geçmiş zaman olur ki hayali cihan değer",  demiş Hayali Bey. Bu mısrada, zamanın akışıyla fiziksel olarak yok olup giden güzel günlerin geri getirilmesi imkansız olsa bile, o anların insan ruhunda bıraktığı izleri ve hatıraları zihinde yeniden canlandırmanın cihana bedel olduğunu anlatmıştır. Bu yüzden bazı öğretmenler aslında bizlere hiç veda etmezler. Bıraktıkları izler, takvim yapraklarından önce gelir. Sahnedeyken sizi karşımda görmem, okula başlamadan önce sizinle tanıştığımız ve uzun uzun konuştuğumuz o ilk gün, adınıza acemi ama heyecan dolu imzaladığım o kitap, birlikte emek verdiğimiz programlar ve program yorgunluğuyla çekilen o fotoğraflar... Hepsi cihana bedel, Cihan Hocam. Belki geçmiş geri gelmeyecek, ama sizi hatırladığım her an, Hayali Bey'in dediği gibi, o güzel günler yeniden canlanacak ve bana bir kez daha iyi ki sizin öğrenciniz olmuşum dedirtecek.